Ξεχάστε τους “σωτήρες”!

Ξεχάστε τους “σωτήρες”!

Δεν υπάρχουν “σωτήρες”, το έχω ξαναπεί! Όλοι και όλα θα κριθούν από τις πράξεις… Αυτή τη φορά τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά και δεν υπάρχει χρόνος ούτε η πολυτέλεια της αναμονής και της προσμονής… Αν περιμένετε κάποιον να μπει μπροστά, τότε το πιθανότερο είναι πάλι να την πατήσετε και να προδοθείτε… Είναι πάρα πολύ μεγάλη η κομπίνα για να την αφήσουν να χαθεί! Αυτός είναι και ο λόγος που πρέπει να είστε επιφυλακτικοί με τον καθένα… Πόσες φορές πρέπει να την πατήσει τούτος ο λαός για να αποφασίσει ότι πρέπει να απελευθερωθεί επιτέλους…;
Όταν φοβήθηκαν την επανάσταση (του 1821) πούλησαν την Ελλάδα στους Βαυαρούς!
Όταν φοβήθηκαν από την Ελληνική αντίσταση έστειλαν τον Παπανδρέου για να υπηρετήσει τα συμφέροντα των Άγγλων και των Αμερικανών!
Όταν φοβήθηκαν μη χάσουν τον έλεγχο (δεκαετία του ’60) έστησαν την αμερικανοκίνητη χούντα για να πάρουν και την Κύπρο!
Όταν φοβήθηκαν μη χάσουν το παιχνίδι μετά την πτώση της χούντας, έστειλαν τον Καραμανλή να μας δέσει στο άρμα των ΗΠΑ και της ΕΕ (τότε ΕΟΚ)! Και παράλληλα έστησαν και το “αντίπαλο δέος” κατά τα αμερικάνικα πρότυπα ώστε να παίζουν το παιχνίδι μονά-ζυγά δικά τους…
Δε βαρεθήκατε να είστε υπό την “προστασία” κάποιου πάντα και υποτελείς…; Μήπως ήρθε ο καιρός της πραγματικής απελευθέρωσης που ποτέ ως τώρα δεν έγινε…;
Οι ικανοί και οι άξιοι θα βγουν μέσα από τον αγώνα! Αυτός ο αγώνας όμως πρέπει να είναι πρώτα δικός μας και ουσιαστικός!!! Μην περιμένετε κάποιον άλλο να βγάλει το φίδι από την τρύπα! Κάποιοι κερδίζουν καιρό προς όφελος των εχθρών, κρατώντας μας σε στάση αναμονής και δημιουργώντας προσδοκίες… Και όσο γίνεται αυτό, από κάτω υπογράφονται συμφωνίες και ξεπουλιέται η δημόσια περιουσία! Και επειδή δεν τους φτάνει και πρέπει να μας τσακίσουν για να είναι ελεύθεροι να δράσουν ανενόχλητοι, άρχισαν να λεηλατούν και την ιδιωτική… Νομίζετε ότι θα είναι εύκολο να επανακτηθεί ό,τι χαθεί…; Νομίζετε ότι, αν δεν έχετε τώρα το κουράγιο να αντισταθείτε και να αντεπιτεθείτε, θα μπορέσετε να ορθώσετε παράστημα όταν θα σας έχουν γονατίσει από την πείνα και την εξαθλίωση…; Δε βλέπετε πού οδηγούν τα πράγματα…;

Τι πρέπει να γίνει…

Αν θέλετε να σωθείτε και να σώσετε τα παιδιά σας αλλά και να πάρετε πίσω και την πατρίδα σας πριν την αρπάξουν και τη ρημάξουν, πρέπει να καταλάβετε ότι τα πράγματα πρέπει να τα επιβάλετε εσείς και μάλιστα τελείως αντίθετα από αυτό που προγραμματίζουν…
Πρώτα πρέπει να γίνει η εξέγερση με διαρκή ανυπακοή και μη αναγνώριση των πεπραγμένων τους και αφού συλληφθούν να προχωρήσουμε σε συντακτική εθνοσυνέλευση ώστε να δεθούν και οι επόμενοι, που μπορεί να έχουν δόλιους και πονηρούς σκοπούς… Μετά να γίνουν καθαρές εκλογές με απλή αναλογική! Δεν είναι τόσο τρομερό όσο νομίζετε, χρειάζεται απλά βούληση και η δήλωση ανυπακοής είναι και εύκολα εφαρμόσιμη… Διότι δε χρειάζεται να έρθετε σε σύγκρουση με ΜΑΤάδες και ό,τι άλλο ένστολο καθίκι επιστρατεύσουν… Φυσικά θα έρθει και εκείνη η ώρα, αλλά πρώτα πρέπει να τους κόψουμε τους πόρους… Σταματήστε λοιπόν να πληρώνετε οτιδήποτε… Προφυλάξτε την περιουσία σας πριν σας την αρπάξουν όλη! Το χρήμα πρέπει να το κυκλοφορούμε μεταξύ μας, καταργώντας κάθε σχέση με το κατοχικό καθεστώς… Μέχρι να ξαναπάρουμε τη χώρα στα χέρια μας, διασφαλίζουμε την περιουσία μας και την επιβίωσή μας! Σκεφτείτε ότι αν το είχαμε κάνει από το Μάη του ’10 η κατάσταση όλων θα ήταν πολύ καλύτερη… Άσε που θα είχαν “πέσει” προ πολλού! Βέβαια υπάρχει και ένα κέρδος από αυτό, αφού έπεσαν πολλές μάσκες και τώρα ο κόσμος μπορεί να βλέπει πιο καθαρά τα πράγματα… Και όταν μιλάω για μάσκες που έπεσαν αναφέρομαι σε όλο το φάσμα των πολιτικάντηδων!

Σκεφτείτε ότι αν δεν προφυλάξουμε τώρα το σύνταγμα και δεν κινηθούμε με όπλο το άρθρο 120, σε λίγο δε θα έχουμε ούτε πατρίδα ούτε σύνταγμα!
Μόνο που πρέπει να κινηθούμε άμεσα και αποφασιστικά σε όλα τα επίπεδα…

Αυτο-οργάνωση…
Στάση πληρωμών στο κράτος…
Αλληλεγγύη…
Και τελική επίθεση…

Τι περιμένετε λοιπόν; Οπλιστείτε με αποφασιστικότητα και η νίκη είναι δική μας! —

Diana Zikopoulou

Posted in Uncategorized | 3 Σχόλια

ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΝΩΡΙΣ ΝΑ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕ ΑΥΤΗ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΘΑ ΕΙΧΑΜΕ ΣΩΘΕΙ!!

Το σύστημα αγνοεί τους νόμους του κράτους και το Σύνταγμα..
Έγινε κι η ορκομωσία φαστ φουντ.
Πρώτη φορά βλεπω τέτοια ταχύτητα σε ένα τόσο δραματικό γεγονός. Η Ελλάδα γκαστρωμένη με επιπλοκές. Ο επώδυνος τοκετός που γεννάει τελικά ένα παράξενο πλάσμα με 49 στόματα κάθε λογής, κι οι παπάδες που βιάζονται να το βαπτίσουν πριν σαρανταρίσει γιατί δεν είμαστε σίγουροι αν θα τη βγάλει.

Στο Βέλγιο παινεύονται πως εδώ και τόσο καιρό λειτουργούν χωρίς κυβέρνηση χωρίς πρόβλημα. Τι λένε τα παληκάρια εδώ εμείς έχουμε φτιάξει σχολή σε δυο χρόνια. Προχωράει κι αποφασίζει μια Κοινοβουλευτική Δημοκρατία παρακάμπτοντας το Σύνταγμα. Με μια Βουλή που έφτασε στο σημείο να ψηφίζει με συμφωνίες πως θα δώσει ψήφο εμπιστοσύνης σε μια κυβέρνηση που θα πρέπει να παραιτηθεί στην επόμενη. Με μια συγκυβέρνηση που ο ένας εκ των συμμετεχόντων θα συνεχίσει να είναι η αξιωματική αντιπολίτευση!

Με ένα λαό που κατέβαινε στο Σύνταγμα 40 μερες μουτζώνοντας και βρίζοντας, που έκανε πορείες που έφτασαν το ένα εκατομύριο συμμετοχή, που σταμάτησε λιμάνια, μεταφορές υπουργεία και σχολεία από τη λειτουργία τους, που πήρε στο κυνήγι όποιον έβρισκε μπροστα του στην εθνική γιορτή και που αποφάσισε να κλειδαμπαρωθεί σπίτι μόλις ήρθε η ώρα που θα έπρεπε σύσωμος να είναι στους δρόμους.

Ναι η Ελλάδα ήταν γκαστρωμένη άσχημα. Από λόγια κούφια, ανίκανους κυβερνώντες και ένα λαό που πάσχει από ελλειψη ευθύνης με διαστρευλωμένη αντίληψη των υποχρεώσεών του και των δικαιωμάτων του ανά περίπτωση. Η Ελλάδα είναι γκαστρωμένη ακόμα από ένα σύστημα που αγνοεί τους νόμους του κράτους και το Σύνταγμα, με λειτουργούς οι οποίοι έχουν ξεχάσει εντελώς για πιο λόγο διορίστηκαν στα αξιώματά τους.

Είναι λογικό μια τέτοια χώρα να αποζητά συνεχώς δεκανίκια. Να κρέμεται από τα φουστάνια εκείνων που θα προσφέρουν άμεση ελεημοσύνη. Είναι λογικό να τάζει και να προσφέρει τα παιδιά της στους δουλέμπορους. Είναι λογικό να μην παράγει τίποτα και να παραμένουν απαθείς οι ιθαγενείς στο γεγονός ότι σ΄αυτόν εδώ το τόπο τρώνε πορτοκάλια από την Ισπανία, πατάτες από την Αιγυπτο και φυστίκια Αιγίνης από τη Τουρκία!

Η Ελλάδα μπήκε στην Ευρωζώνη με τα εργοστάσιά της να παράγουν φουλ δημοσίους υπαλλήλους, συνταξιούχους και ανέργους. Κατανάλωσε δις αμέτρητα για τους Ολυμπιακούς της την ώρα που τα νοσοκομεία της δεν είχαν γάζες, στα σχολεία πέφταν οι σοβάδες από τους τοίχους, η γη της ήταν ακαλλιέργητη, τα εργοστάσια κλείνανε και οι πολίτες το γλεντάγανε κάνοντας συλλογή από πιστωτικές και δάνεια!!!

Η κυβέρνηση που μόλις σχηματίστηκε μου θύμησε ένα παλιό ανέκδοτο.

Πέρναγε ένας σ΄ενα δρόμο και τον πάτησε ένα αυτοκίνητο. Κατεβαίνει ο οδηγός έντρομος τον βλέπει νεκρό και για να μην πάρει την ευθύνη τον πετάει κάτω από μια γέφυρα και φεύγει. Οπως έχει πέσει το πτώμα ένα φορτηγό που ερχόταν το χτυπάει ξανά. Κατεβαίνει ο φορτηγατζής το παίρνει το πτώμα και το πετάει σε μια λίμνη που ήταν δίπλα. Καθώς το πετάει ερχόταν μια βάρκα και χτυπάει επάνω του. Εντρομος ο ψαράς περιμαζεύει το πτώμα το φορτώνει σε ένα αυτοκίνητο και το πάει στο πιο κοντινό νοσοκομειο στα επείγοντα. Βουτάνε το πτώμα οι γιατροί το βάζουν στην εντατική και μετά από κανα τέταρτο βγαίνουν έξω και λένε στο κακομοίρη το ψαρά που περίμενε σαστισμένος.
Δυστυχώς δεν τα καταφέραμε. Ενα τέταρτο νωρίτερα να μας τον είχατε φέρει θα τον σώζαμε!!!

ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΝΩΡΙΣ ΝΑ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕ ΑΥΤΗ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΘΑ ΕΙΧΑΜΕ ΣΩΘΕΙ!! —> Από το blog Ιστορίες Συνωμοσίας

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Μετά το δολλάριο , έρχεται το Αμέρο

Το Αμέρο είναι ενα νόμισμα, που οι «ειδήμονες» της Αμερικανικης οικονομίας , είχαν κατά νου…Το Αμέρο , όχι μόνο σκέφτονται να αντικαταστήσει το δολλάριο,αλλά το προορίζουν για ενιαίο νόμισμα ολόκληρης της Βορείου Αμερικής. Οταν το 2007 ο Peter Joseph μας μιλούσε στην πρώτη του ταινία ZEITGEIST THE MOVIE για το Αμέρο , πολλοί έσπευσαν να κολλήσουν την ετικέτα της συνομοσιολογίας . Μάλιστα στο ντοκυμαντέρ ZEITGEIST , Το Αμέρο θεωρείται ο προπομπός του Παγκόσμιου Νομίσματος και είναι στα «σκαριά» η δημιουργία και εφαρμογή του.

Tα «προσχήματα» που κάνουν τους Βορειο-Αμερικάνους να δημιουργήσουν το Αμέρο (προπομπό του παγκόσμιου νομίσματος) είναι το μεγάλο εσωτερικό χρέος των ΗΠΑ (που προέκυψε απο την οικονομική φούσκα που οι ίδιες δημιουργησαν) καθώς και το άλλοθι οτι θα διευκολύνει τις εμπορικές συναλλαγες ΗΠΑ-ΜΕΞΙΚΟΥ-ΚΑΝΑΔΑ, τρόπο τινά ,όπως γίνεται με το ΕΥΡΩ εδώ στην Ευρώπη.Το παρακάτω άρθρο , μας εξηγεί όλο το σκεπτικό για το Αμέρο, είναι απο οικονομική ιστοσελίδα και για τους γνωρίζοντες αγγλικά πολύ ενδιαφέρον.Τελικά ο Pete Joseph δεν ήταν καθόλου φαντασιόπληκτος και συνομοσιολόγος ,μάλλον διορατικός και καλά πληροφορημένος.ΔΕΊΤΕ ΤΟ ZEITGEIST THE MOVIE ΕΔΩ , διαβάστε αυτό που ακολουθεί και αποκτήστε επιχειρήματα για όποιον συνομιλητή σας υποστηρίζει , οτι το παγκόσμιο νόμισμα και η παγκόσμια διακυβέρνηση είναι αποκύημα της φαντασίας μας.

Απο την σελίδα WEALTHBUILDINGCOURSE

There are certain topics that come into the forefront more often than others. Amero is another such thing that has been creating ripples amongst the financial market and the countries for a couple of years now. Amero and the debate over it is about a new currency that many believe is going to be introduced by the entire of North America.

It is being said that the American government is taking small steps towards achieving their goal of doing away with the falling dollar and gaining importance over the Euro. If at all, the Amero comes into being as the new currency for the North American Union, there is going to be a huge wave of revolutionary change throughout the nation. But, the question is if there is any truth about the introduction of the Euro.

The Amero Currency

The talks on the new currency, Amero has been circulating around the web for quite some time now. But, nobody knows for sure if this is a fact or just a fiction. Now, what is so special about this supposedly new currency? Amero, the new to be currency is simply a combination of the US dollar, the Canadian dollar and the Mexican Peso; and there’s the catch. Introducing a currency shared by three important countries is actually going to help save almost over $3 billion in the exchange of the currencies.

This as a result may help Canada in raising their GDP by almost 33% in the next 20 years.
This idea to introduce a new currency based on the three different currencies of three different countries comes from the idea of the currency which was introduced by the European Union called “Euro”.

Some believe that this is actually going to happen and that the US, Canada and Mexico is going to form a collaboration, thereby starting over the North American Union or NAU; which is again going to usher in the new currency – Amero. Some however, don’t believe that any such thing is actually going to ever happen.

Why Isn’t The Idea Getting Introduced?

Now, you may be wondering as to why isn’t this wonderful idea actually being introduced.

One of the main reasons for this is the debt situation in US.
In addition, many do believe that US isn’t going to benefit from this kind of currency transition and moreover all of the three countries may lose their personal economic sovereignty.
Furthermore, it is not only US, but the two other countries too who are reeling under the pressure of debt. The debt amount is constantly on the rise and in such a situation the currency makeover may result in miscalculation, thereby resulting in greater debt related issues just like the situation that is now predominant in almost all of the European countries.
The monetary policy of the countries is going to get restricted if this common currency comes into being. If the NAU ever happens, then instead of just one country looking after and managing the interest rates and printing money, three countries at the same time will be doing all of these works. This may create problems amongst the three countries.

Where Did This Idea Come From?

Amero is the supranational currency like the North American Union which is basically modeled on the European Union. This idea was mainly brought on by an economics professor, Herbert Grubel of the Fraser Institute. Now, why was this idea on Amero ever being introduced?

The US dollar has been losing its value in the financial markets and it is quite obvious that the nation needs to do something regarding this. So, came in the discussions about the introduction of this new currency called Amero.

All of these actually had started a couple of years ago when the then US president, George W. Bush, Prime Minister, Paul Martin and former Mexican President Vincente Fox met at Texas to discuss over their plans to increase the cooperation amongst the countries. These three men however, did not introduce any bill or sign on any kind of agreement regarding the introduction of the currency.

There has also been some opposition against the North American currency union from both sides – Canada and US border. Even proponent of the Amero currency, Herbert Grubel had said that the American officials too have shown no interest regarding this matter. Now, again, the debate over the story is bubbling up all over and still now no one has any clue if this is at all going to happen.

Are There Any Amero Coins?

Irrespective of the fact that the currency may or may not be introduced, some Amero coins got introduced into the market just for the purpose of auctions and such exotic buys. In the beginning of 2009, all of the Amero coins were first produced and designed by Daniel Carr; and was stamped on a Denver Mint coin press. In fact, some new designs have been added this year too and almost all have been auctioned off! Such is the popularity of the Amero coins.

Is Amero a Fact or Fiction?
No one can actually say, if all of these discussions about Amero are fact or fiction. This is mainly because the idea is actually coming in from some real persons who can be trusted. But yet again, this cannot be taken as a fact, because if this is to happen; first of all, the dollar will have to be dissolved; but this is not going to happen soon enough.

Author’s Bio
Grace Ruskin is a contributory writer associated with the DebtCC Community and has written several articles for various financial websites.

ΠΗΓΗ

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

ΔΝΤ: Ανάλυση του Κόστους μιας Χρεοκοπίας, (Είναι πολύ χαμηλό)

Υπάρχει μια αρκετά ενδιαφέρουσα μελέτη από τους Eduardo Borensztein and Ugo Panizza, ερευνητές στη μισθοδοσία του ΔΝΤ, με τίτλο «Τα κόστη χρεοκοπίας ενός κυρίαρχου κράτους», γραμμένη τον Οκτώβριο του 2008 και την οποία μπορείτε να βρείτε ολόκληρη ΕΔΩ.

Μπορεί να την έχετε ακουστά, όπως και κάποια από τα ευρήματά της, αλλά για καλό και για κακό, μιας και τώρα βρισκόμαστε ένα βήμα μπροστά από το συμβάν του κουρέματος, που στην πραγματικότητα συνιστά χρεοκοπία, τακτική, αν δουλέψει το σχέδιο, και όχι άτακτη όπως της Αργεντινής, θεωρώ χρήσιμο να επαναλάβω μερικά από τα κύρια ευρήματά της.

Οι ερευνητές άντλησαν στοιχεία από μια database 83 χωρών που κήρυξαν φαλιμέντο στην περίοδο 1974-2000, τα φόρτωσαν σε ένα μοντέλο, το οποίο δεν θεωρώ σκόπιμο να αναλύσω εδώ, (άλλωστε δίνουν εκτεταμένη βιβλιογραφία για όποιον θα ήθελε να το αμφισβητήσει), και βρήκαν τα ακόλουθα:

κατά μέσο όρο, η χρεοκοπία, από τη στιγμή που συμβεί και εντεύθεν, σχετίζεται με ύφεση ίση με 1.2% ετησίως.
Άλλο μοντέλο, για παράδειγμα ενός κ. Sturzenegger (2005), βρίσκει ότι η μετά τη χρεοκοπία ύφεση κυμαίνεται ανάμεσα στο 0.5% και 2%, οπότε, το 1.2% των κκ Eduardo Borensztein, Ugo Panizza βρίσκεται εντός πλαισίων, και δεν συνιστά αποκύημα μιας κάποιας φαντασίας.
Οι ερευνητές γραφουν ότι «οι επιπτώσεις μιας χρεοκοπίας φαίνεται να είναι βραχυπρόθεσμες. Υπολογίζουν μια μεγάλη επίπτωση τον πρώτο μόνο χρόνο του επεισοδίου, με μια πτώση της ανάπτυξης γύρω στις 2.6 ποσοστιαίες μονάδες.
Παρά ταύτα, εγείρουν αμφιβολίες για το κατά πόσον υπάρχει ευθεία σχέση αιτιότητας ανάμεσα στη χρεοκοπία κράτους και στην ύφεση! Ναι καλά το ακούσατε. Κι αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι οι χρεοκοπίες αποτελούν το τελευταίο επεισόδιο μιας ήδη κακής και προβληματικής οικονομίας, απόρροια οικονομικών κρίσεων και σοκ, ή αποτέλεσμα προηγηθέντων συναλλαγματικών κρίσεων κ.λ.π.
Έτσι, η χαμηλότερη ανάπτυξη, δλδ η αρνητική ανάπτυξη, όπως αρέσκονται να ονομάζουν κατ’ ευφημισμό την ύφεση, μπορεί να μην αποτελεί συνέπεια την ίδιας αυτής καθ’ αυτής της χρεοκοπίας.
Οι άνθρωποι αυτοί δρουν όπως πρέπει να δρα κάθε ερευνητής, ανεξάρτητα του πού εργάζεται, δλδ να μην λαμβάνει τίποτε ως δεδομένο εξ αρχής, αλλά να το διερευνά και να το υποβάλει εις την βάσανον της αντοχής και της τεκμηρίωσης.
Για τη διερεύνηση της αμφιβολίας Νο. 5, στήνουν ένα δεύτερο μοντέλο, όπου διαχωρίζουν την επίπτωση της χρεοκοπίας στην οικονομική ανάπτυξη σε δυο παράγοντες: α) ύφεση λόγω κακής πρότερης οικονομικής κατάστασης και β) ύφεση εξ αιτίας της ίδιας της πράξης της χρεοκοπίας.
Από το διαχωρισμό των αιτίων, βρίσκουν ότι η επίδραση του καθαρού default, χωρίς να ληφθεί υπ ‘όψιν η πρότερη οικονομική κατάσταση, συνεισφέρει μόνο ένα 1% στην επακόλουθη ύφεση. Το υπόλοιπο 1.4% προέρχεται από το παρελθόν.
Τώρα πώς αντιδρούν οι αγορές μετά από μια διακηρυγμένη χρεοκοπία; Λογικά η αντίδραση διαφέρει ανάλογα με το αν η χρεοκοπία συμβαίνει επειδή υπάρχουν αντικειμενικές αιτίες και το κράτος έφτασε στο εδώ και μη παρέκει, ή αν τα κράτη απλά θέλουν να το παίξουν τζαμπαζήδες. Επίσης, σύμφωνα με τους ερευνητές, μεγάλο ρόλο παίζει η διάθεση των αγορών (ναι υπάρχει και αυτό), και το διεθνές περιβάλλον.

Υπάρχει γενική συναίνεση στην επιστημονική κοινότητα ότι η αθέτηση πληρωμών δεν οδηγεί σε μόνιμο αποκλεισμό από τις αγορές. Στην πραγματικότητα, η εμπειρία δείχνει ότι ενώ η πρόσβαση χάνεται όσο διαρκεί η περίοδος της αναδιάρθρωσης-κουρέματος των χρεών, μετά το πέρας των διαπραγματεύσεων, οι αγορές παθαίνουν αμνησία, και δεν παρατηρείται κανείς διαχωρισμός ανάμεσα σε defaulters και non-defaulters. Αρκετές χώρες που χρεοκόπησαν τη δεκαετία του ’80 ήταν σε θέση να αντλήσουν μεγάλες ποσότητες κεφαλαίων τη δεκαετία του ’90, ενώ χώρες που χρεοκόπησαν στο τέλος του 1990, μπήκαν στις αγορές αμέσως μετά την αναδιάρθρωση. Δλδ, μέσα σε 4 χρόνια το πολύ.

Πολιτικές επιπτώσεις μιας χρεοκοπίας

Οι πολιτικοί, σύμφωνα με τους ερευνητές, όσο και οι γραφειοκράτες, φαίνεται να θέλουν να αναβάλλουν μια, κατά τα άλλα αναπόφευκτη χρεοκοπία. Στην περίπτωση της Αργεντινής, για παράδειγμα, οι ίδιοι οι τραπεζίτες της Wall Street έπρεπε να δουλέψουν σκληρά για να πείσουν τους πολιτικούς να αρχίσουν διαπραγματεύσεις για αναδιάρθρωση του χρέους, πράγμα που αρνούνταν να το κάνουν. Γιατί αυτή η απροθυμία; αναρωτιούνται. Μα εξ αιτίας του δικού τους πολιτικού κόστους! Το αποτέλεσμα δε αυτής της ολιγωρίας, για να σώσουν τα δικά τους τομάρια, συνεπάγεται πάντα μεγαλύτερο οικονομικό και κοινωνικό κόστος.

Συμπεράσματα της έκθεσης

Τα κόστη μιας χρεοκοπία είναι σημαντικά, αλλά βραχυχρόνια. Δηλαδή, οι επιπτώσεις παύουν να είναι ορατές μετά από ΕΝΑ ή ΔΥΟ χρόνια!

Η κακή φήμη μετά τη χρεοκοπία στις χρηματαγορές είναι κιαυτή βραχυπρόθεσμη.

Η χρεοκοπία κάνει κακό στις κυβερνήσεις: λιγοστεύει τρομαχτικά ο χρόνος ημι-ζωής τους!

Μια χρεοκοπία, όταν συμβεί, επειδή δεν γινόταν διαφορετικά, αντιμετωπίζεται με επιείκεια από τις αγορές, πράγμα που σημαίνει ότι πολύ σύντομα μπαίνουν εκ νέου στο παιχνίδι του δανεισμού.

ΠΗΓΗ

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Η παγκόσμια οικονομία δεν είναι παρά μία τεράστια φούσκα

Ερωτήσεις που δεν απαντώνται:

Έχετε δανείσει 100 ευρώ σε έναν με μισθό 100 ευρώ και 500 ευρώ σε κάποιον με μισθό 1000 ευρώ.
Ο πρώτος σας χρωστάει το 100% του μισθού του ενώ ο δεύτερος σας χρωστάει το 50% του μισθού του.
Βάσει ποιας λογικής θα κυνηγούσατε τον πρώτο που αδυνατεί να πληρώσει το χρέος του και θα αφήνατε τον δεύτερο που ΜΠΟΡΕΙ να πληρώσει; Γιατί προσπαθείτε να πάρετε τα 100 και όχι τα 500;

Αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει με το ΔΝΤ.
Είδα στο διαδίκτυο τον κατάλογο με τα χρέη όλων των χωρών της γης. Ενδεικτικά…
-Η Γερμανία με 5 τρις έλλειμμα έχει χρέος στο 155% του ΑΕΠ της.
-Η Γαλλία πάλι με 5 τρις έχει χρέος στο…..
188% του ΑΕΠ της.
-Οι ΗΠΑ με 13 τρις έλλειμμα έχουν χρέος στο 94% του ΑΕΠ τους.
Οπότε είναι προφανές ότι δεν έχει τόση σημασία το μέγεθος του χρέους όσο το ποσοστό του επί του ακαθαρίστου εθνικού προϊόντος.

Μετά από μερικές ματιές στον πίνακα προκύπτουν κάποιες απορίες:

Ερώτηση 1. Πως γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ σώσιμο, αλλά αντίθετα έρχονται να σώσουν εμάς;

Ερώτηση 2. Πως γίνεται το Αφγανιστάν με περίπου μισόν αιώνα συνεχείς πολέμους να έχει μόνο 23% του ΑΕΠ του χρέος, την στιγμή που ξέρουμε ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να » ξετινάξει» μία χώρα;

Ερώτηση 3. Πως γίνεται να χρωστάνε 29% το Κουβέιτ, 54% το Μπαχρέιν και τα Αραβικά εμιράτα 56% την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές πετρελαίου;

Ερώτηση 4. Πως γίνεται στην Ελβετία με 271% χρέος, μία απλή καθαρίστρια σε νοσοκομείο (περίπου το 2000) να πληρώνεται με 2000 ευρώ μισθό όσα έπαιρνε την ίδια στιγμή (στα βρώμικα κάρβουνο-εργοστάσια της ΔΕΗ) ένας «υψηλόμισθος» τεχνικός, ανώτερης στάθμης εκπαίδευσης, ενταγμένος στα υπερ-βαρέα/ανθυγιεινά με 25 χρόνια προϋπηρεσία;

Ερώτηση 5. Πως γίνεται η Νορβηγία με 143% χρέος να μην έχει πρόβλημα και να μην χρειάζεται σώσιμο ή περικοπές;

Ένα πραγματικό παράδειγμα από εκεί: Γνωστός μου μετακόμισε στην Νορβηγία πριν δύο χρόνια. Προσέξτε τώρα τι «έπαθε» εκεί: α) Έπιασε δουλειά σε κουζίνα εστιατορίου σαν ανειδίκευτος και έπαιρνε 2.500 ευρώ τον μήνα μισθό!

β) Μετά τρεις μήνες στην δουλειά δήλωσε ότι ήταν «ψυχικά κουρασμένος» και του έδωσαν αμέσως άδεια 15 ημερών! γ) Με τις επιστροφές φόρων (κάτι σαν το δικό μας δώρο) πήγε μαζί με την γυναίκα του στο Θιβέτ διακοπές.

δ) Τώρα είναι άνεργος (με την δικαιολογία ότι ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ εκεί που δούλευε!) και για δύο χρόνια παίρνει 1700 ευρώ τον μήνα!

Ερώτηση 6. Γιατί οι παγκόσμιοι δανειστές δεν ανησυχούν μήπως χάσουν τα 13, 5 τρις που χρωστάνε οι ΗΠΑ, τα 2 τρις που χρωστάει το Λουξεμβούργο, τα 9 τρις που χρωστάει η Αγγλία (κλπ, κλπ) αλλά ανησυχούν για τα 500 δις που χρωστάμε εμείς;

Ερώτηση 7. Πως γίνεται και ολόκληρος ο πληθυσμός της γης χρωστάει το 98% των χρημάτων του;

Ερώτηση 8. Ποιοι έχουν τόσα πολλά ώστε να «αντέχουν» να δανείσουν τόσο πολύ χρήμα;
Ερώτηση 9. Πού τα βρήκαν τόσα χρήματα;

Ερώτηση 10. Γιατί τα χρήματά τους δεν συμμετέχουν στο ΑΕΠ της χώρας τους;

Τελικά μήπως τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν είναι παρά μία τεράστια φούσκα, ενώ το χρήμα είναι ψεύτικο, τυπωμένο στα άδυτα των πολυεθνικών τραπεζών μόνο και μόνο για να επιτευχθεί ένας παγκόσμιος έλεγχος ;

Prof. Konstantinos Tokmakidis
Aristotle University of Thessaloniki
Greece

Πηγή: Η παγκόσμια οικονομία δεν είναι παρά μία τεράστια φούσκα — RAMNOUSIA

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Το Πρόβλημα του «Κέρδους»…

[Αφθονία, αποδοτικότητα και βιωσιμότητα είναι οι εχθροί του κέρδους.]
Kάθε πράξη χρηματικού κέρδους
βασίζεται σε μια μορφή ανεντιμότητας
του Peter Joseph.

Στη σύγχρονη εποχή, υπάρχει μεγάλο ποσοστό δημόσιας κριτικής σχετικά με την “κατάχρηση”, μέσα στα πλαίσια του χρηματοοικονομικού συστήματος. Τοξικά παράγωγα, CEO Μπόνους, δολοπλοκίες πυραμίδας Madoff, απάτες Goldman Sachs, κ.λ.π.

Αυτά τα σχεδόν σταθερά φαινόμενα θεωρούνται παραδοσιακά “ανωμαλίες” μέσα στο τρέχον καθεστώς, πεταμένα στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, σαν να έπρεπε να εκπλαγούμε από αυτές τις πραγματικότητες. Αυτό που δεν βλέπετε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων σχετικά με τέτοιες “διαφθορές”, είναι εκείνες οι δράσεις οι οποίες είναι, κατ’ αρχήν, το ίδιο διεφθαρμένες – αλλά έχουν γίνει δεκτές ως “φυσιολογικές” κάτω από τη μάσκα της “στρατηγικής μάρκετινγκ” και της “ανταγωνιστικής φύσης” της αγοράς. Αυτές περιλαμβάνουν διάφορες μορφές ανεντιμότητας, όπως η εσκεμμένη κατακράτηση της αποδοτικότητας ενός συγκεκριμένου προϊόντος, χάριν της μείωσης του “βασικού κόστους”, με την τάση προστατευτισμού για αυτοσυντήρηση κάθε εταιρείας, ανεξάρτητα από την κοινωνική λειτουργία ή την εμφάνιση καινοτομιών, που θα μπορούσαν να ανακόψουν τρέχουσες κερδοφόρες πρακτικές.

Είναι σημαντικό να επισημάνω ότι τα κίνητρα, και κατ’ επέκταση οι δράσεις, κάθε ανθρωπίνου όντος εντός μίας κοινωνίας, μπορεί να είναι μόνο συνέπεια επιρροών αυτής της κοινωνίας. Η κλοπή, για παράδειγμα, δεν είναι “γενετικό” χαρακτηριστικό. Είναι το προϊόν μιας κουλτούρας. Το ανθρώπινο κίνητρο είναι σύνθετο και η μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς θα έπρεπε να είναι στην πρώτη γραμμή της εγκληματολογίας, με όλα τα σχετικά χαρακτηριστικά του κοινωνικού συστήματος να θεωρούνται ως πιθανές αιτίες. Δεν είναι αποκάλυψη της ανθρώπινης ψυχολογίας και, κατά συνέπεια της κοινωνιολογίας, ότι αν μια συγκεκριμένη πράξη δεν προσφέρει την κατάλληλη ανταμοιβή, τότε φυσικά θα υπάρχουν ελάχιστα κίνητρα για την πραγματοποίηση της. Ομοίως, εάν μπορεί να επιτευχθεί προσωπικό όφελος/ανταμοιβή, με αυτό που η κοινωνία καταδικάζει ακόμη και ως “παράνομη δράση”, η διάκριση αυτή πραγματικά δεν αλλάζει τίποτα, αν υπάρχει ένα επίπεδο απελπισίας σε κάποιο άτομο που έχει την ανάγκη να την κάνει, οποιαδήποτε και αν είναι αυτή η δράση.

Τώρα, ιστορικά, το κοινό θεωρεί ότι ορισμένες ενέργειες είναι “ηθικές” ενώ άλλες δεν είναι. Το να ψεύδεσαι, για παράδειγμα, θεωρείται “ανήθικο”, τόσο από κοινούς θρησκευτικούς όσο από νομικούς κώδικες συμπεριφοράς. Αλλά σε τι ακριβώς αναφέρονται; Ποιο επίπεδο ψεύδους είναι άξιο αναφοράς;

Το γεγονός είναι πως κάθε πράξη χρηματικού κέρδους βασίζεται σε μια μορφή ανεντιμότητας, μόνο που αυτή η ανεντιμότητα επαναπροσδιορίζεται απλώς ως “ανταγωνιστική”.
Στον κόσμο του μάρκετινγκ, τα πάντα οδηγούνται από το “πλεονέκτημα”.
To “ανταγωνιστικό προβάδισμα” δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια παθητική διαφθορά, όπου οι ανταγωνιζόμενες εταιρείες επιδιώκουν να “ξεκάνουν” η μία την άλλη, με οποιοδήποτε τρόπο μπορούν, στο όνομα του μεριδίου αγοράς. Η ίδια η πράξη της επιδίωξης διαφορικού πλεονεκτήματος είναι στο να εμπλέκεται στην κακοποίηση ενός άλλου ατόμου ή ομάδας. Ασχέτως αυτού, το κοινωνικό μας σύστημα, γενικότερα, επιλέγει να αποκρύπτει την κατανόηση αυτή, και αντίθετα να επιβάλλει κατασταλτικές πρακτικές, σε ό,τι το σύστημα ορίζει ως “κοινωνικά προσβλητική συμπεριφορά” (ή έγκλημα), αγνοώντας, στην πραγματικότητα, τις βασικές αιτίες των περισσοτέρων από αυτές τις λεγόμενες “εγκληματικές” δράσεις – παραβλέποντας παράλληλα τις άλλες, “αποδεκτές” μορφές ανεντιμότητας που είναι παρούσες.

Παρεμπιπτόντως, ο χαρακτηρισμός της “προσβλητικής” ανθρώπινης συμπεριφοράς μπορεί να προέλθει μόνο από μια προσαρμογή στο κοινωνικό σύστημα. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως “εγκληματίας”, καθώς είμαστε όλοι προϊόντα, και ως εκ τούτου θύματα, της κουλτούρας μέσα στην οποία γεννιόμαστε.

Τώρα, πριν ξεκινήσουμε, υπάρχει ένα ακόμη πράγμα που θα ήθελα, διστακτικά, να επισημάνω. Κριτική για τη σημερινή οικονομική πραγματικότητα, και ως εκ τούτου το πρόβλημα του κέρδους, δεν σημαίνει αυτομάτως πως το πρόσωπο που παρουσιάζει μια τέτοια πρόκληση είναι “Μαρξιστής” ή “Κομμουνιστής”. Ναι, η προηγούμενη δήλωση φαντάζει λίγο κωμική σε εκείνους που έχουν συνηθίσει να σκέφτονται κριτικά, αλλά δυστυχώς, έχω ανάγκη να το επισημάνω, γιατί μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που διαβάζει αυτό το άρθρο, θα προσπαθήσει απλά να βρει έναν τρόπο να το μειώσει σε “Μαρξιστικές Ανοησίες” – ένα απερίσκεπτο, καπιταλιστικό σύνθημα, το οποίο έχω βαρεθεί αρκετά.

Μία από τις μεγαλύτερες μορφές επιβεβλημένης αναστολής προέρχεται από τη δημιουργία συσχετισμών, που έχουν παραδοσιακά οριστεί ως “διαψευσμένοι”, “απαξιωμένοι” ή κάτι παρόμοιο. Αυτή είναι μία πανάρχαια τακτική προπαγάνδας με σκοπό να δημιουργήσει δυσάρεστους, ενοχλητικούς και εριστικούς συνειρμούς, προκειμένου να εκτροχιάσει την κριτική σκέψη, σχετικά με συγκεκριμένα ζητήματα “ταμπού”. Σαν μια θρησκεία, το χρηματοπιστωτικό σύστημα και η “θεολογία” της “ελεύθερης αγοράς”, δεν αποτελούν εξαίρεση. Οι αρχιερείς του σημερινού οικονομικού μας μοντέλου, εμφανίζονται συνήθως με τη μορφή “χρηματοπιστωτικών οικονομολόγων” που εργάζονται σε έναν τομέα, που έχει αποδεδειγμένα αποσυνδεθεί από κάθε είδους φυσικής ή επιστημονικής λειτουργίας, σε σχέση με το τι πραγματικά στηρίζει την πραγματική ανθρώπινη ζωή σε αυτόν τον πλανήτη – που είναι οι φυσικοί πόροι και η επιστημονική μέθοδος.

Το μόνο βιώσιμο οικονομικό μοντέλο, που μπορεί ενδεχομένως να υπάρχει σε κάθε πολιτισμό, πρέπει να βασίζεται ρητά στη διαχείριση και διατήρηση των πόρων. Το σύστημα της αγοράς, που υπάρχει σήμερα στον κόσμο, είναι μια παντελής αποτυχία στο θέμα αυτό και, στην πραγματικότητα, λειτουργεί σε αντίθετη κατεύθυνση – διαιωνίζοντας την εκμετάλλευση, τη ρύπανση, και τις ψυχολογικές νευρώσεις.

Εδώ έχουμε έξι προβληματικά χαρακτηριστικά του συστήματος της αγοράς:

1) Ένα Σύστημα Κινήτρων “Δημιουργίας Διαφθοράς”.
Λέγεται συχνά ότι η ανταγωνιστική αγορά, δημιουργεί το κίνητρο να ενεργούμε προς όφελος της κοινωνικής προόδου. Αν και αυτό είναι εν μέρει αλήθεια, δημιουργεί επίσης ένα ίσο, αν όχι μεγαλύτερο, ποσοστό διαφθοράς με τη μορφή της προγραμματισμένης βραχυβιότητας, κοινό έγκλημα, πολέμους, οικονομικές απάτες μεγάλης κλίμακας, την καταναγκαστική εργασία και πολλά άλλα ζητήματα. Πολύ πάνω από το 90% των ανθρώπων στις φυλακές βρίσκονται εκεί λόγω εγκλημάτων που σχετίζονται με το χρήμα ή λόγω μη βίαιων αδικημάτων που σχετίζονται με τα ναρκωτικά. Η πλειοψηφία της νομοθεσίας έχει να κάνει ως επί το πλείστον με χρηματοπιστωτικής βάσης εγκλήματα. Επίσης, αν κάποιος εξετάσει με κριτικό πνεύμα την ιστορία και ψάξει στις τεκμηριωμένες βιογραφίες ανθρώπων που υπήρξαν οι μεγαλύτεροι επιστήμονες και εφευρέτες της σύγχρονης εποχής, όπως οι Ν. Tesla, Α. Einstein, A. Bell, οι αδελφοί Wright και πολλοί άλλοι, θα διαπιστώσει ότι κανείς από αυτούς δεν βρήκε το κίνητρο που χρειαζόταν στην προσδοκία οικονομικού οφέλους.
Το ενδιαφέρον για να βγάλει κάποιος λεφτά δεν πρέπει να συγχέεται με το ενδιαφέρον για τη δημιουργία κοινωνικά ωφέλιμων προϊόντων.

Σε μια βιώσιμη κοινωνία, το ανθρώπινο κίνητρο θα καθοδηγούταν από τις συνεισφορές για την κοινωνία, άρα και προς τους “εαυτούς μας” – όχι αφηρημένα από την επιδίωξη οικονομικού οφέλους. Το σύστημα θα ήταν σχεδιασμένο για να εξυπηρετηθούν καλύτερα οι ανάγκες του πληθυσμού άμεσα. Ναι, αυτό είναι το επικίνδυνο φαινόμενο για το οποίο γίνεται τόσος λόγος, με την εικόνα του αίματος να περιβάλλει τον πλανήτη Γη, χαρακτηρισμένο ως “σοσιαλιστικό”.
Η κοινωνία θα μπορούσε πράγματι να έχει “σχεδιαστεί” προς όφελος των ανθρώπων που ζουν μέσα της.
Το γεγονός είναι, ότι το κίνητρο του κέρδους, και άρα το βασισμένο στον ανταγωνισμό σύστημά μας, είναι εντελώς “αντικοινωνικό”. Είναι καθαρή διαφθορά.
Όλο το νόημα της κοινωνικής οργάνωσης είναι να διευκολύνει και να διαιωνίσει την ευημερία των πολιτών της.
Στη σημερινή κοινωνία, ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Οι άνθρωποι μαθαίνουν ότι πρέπει να “κερδίσουν τα προς το ζην”, κάτι το οποίο διαιωνίζει μια μορφή δεισιδαιμονίας όπου μόνον ορισμένοι άνθρωποι αξίζουν το “δικαίωμα στη ζωή”, ενώ άλλοι όχι.

2) Η ανάγκη για απεριόριστη ανάπτυξη.
Άπειρη οικονομική ανάπτυξη δεν είναι μόνο μαθηματικά αδύνατη, αλλά και οικολογικά επιζήμια. Ενώ κάποιοι άνθρωποι μπορούν να αντιπαρατίθενται γύρω από το θεωρητικό χαρακτήρα του “καπιταλισμού” και το πώς “υποτίθεται” ότι αυτός λειτουργεί, ένα πράγμα είναι σαφές ιστορικά: διαιωνίζει/απαιτεί συνεχή ανάπτυξη και κατανάλωση. Η όλη βάση του Συστήματος της Ελεύθερης Αγοράς δεν είναι η έξυπνη διαχείριση των, ως επί το πλείστον, πεπερασμένων πόρων μας σε αυτόν τον πλανήτη, αλλά μάλλον η αέναη άντληση και κατανάλωσή τους για χάρη του κέρδους και της “οικονομικής ανάπτυξης”. Για να διατηρηθούν οι θέσεις εργασίας, οι άνθρωποι πρέπει συνεχώς να αγοράζουν και να καταναλώνουν, ανεξάρτητα από την κατάσταση του περιβάλλοντος και, συχνά, ανεξάρτητα από την χρησιμότητα των προϊόντων ή την κάλυψη βασικών αναγκών. Αυτό είναι το ακριβώς αντίθετο αυτού που απαιτείται για μια βιώσιμη πρακτική, η οποία είναι η στρατηγική διατήρηση των φυσικών πόρων και η αποδοτικότερη χρήση τους.

Σε μια βιώσιμη κοινωνία, μια οικονομία “σταθερής κατάστασης” θα ήταν σε τάξη. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα υπάρχει καμία πίεση για συνεχή κατανάλωση, καθώς η εργασία δεν είναι συνδεδεμένη με τον παραγωγικό κύκλο και τον κύκλο της κατανάλωσης. Ενώ είναι πολύ δύσκολο για τους περισσότερους ανθρώπους σήμερα να φανταστούν έναν κόσμο που δεν θέτει την ανάγκη για “εργασία με σκοπό την απόκτηση εισοδήματος”, πρέπει να τονιστεί ότι η διαρκής απαίτηση εργασίας δεν είναι παρά επιζήμια στη σύγχρονη εποχή, ειδικά αν λάβουμε υπ’ όψιν την αυξανόμενη αποδοτικότητα της μηχανοποίησης της εργασίας στα ανεπτυγμένα κράτη.

3) Ένα δυσλειτουργικό, αναποτελεσματικό βιομηχανικό συγκρότημα το οποίο σπαταλά τεράστια ποσά πόρων και ενέργειας.
Στον κόσμο σήμερα, με την έλευση της παγκοσμιοποίησης, έχει καταστεί πολύ πιο κερδοφόρα η εισαγωγή και η εξαγωγή εργασίας και αγαθών σε όλη την υδρόγειο, από την παραγωγή σε τοπικό επίπεδο. Εισάγουμε μπανάνες από το Εκουαδόρ στις ΗΠΑ, εμφιαλωμένο νερό από το Fuji, της Ιαπωνίας, ενώ οι δυτικές εταιρείες μετακομίζουν σε χώρες του Τρίτου Κόσμου προκειμένου να εκμεταλλευτούν το φθηνό εργατικό δυναμικό, κ.λ.π. Ομοίως, οι διαδικασίες της εξόρυξης, της δημιουργίας των επιμέρους εξαρτημάτων, της συναρμολόγησης, της διανομής κάποιου προϊόντος, πιθανόν να περάσει μέσω πολλών χώρων για ένα μοναδικό τελικό προϊόν, απλά και μόνο λόγω του κόστους εργασίας και κόστους παραγωγής / ιδιοκτησίας. Αυτό είναι άκρως αναποτελεσματικό και δικαιολογείται μόνον στα πλαίσια του συστήματος της αγοράς προς όφελος της “εξοικονόμησης χρημάτων”.

Μία βιώσιμη κοινωνία, θα εστιάζει κυρίως στη μέγιστη δυνατή αποδοτικότητα.
Η παραγωγική διαδικασία δεν θα κατακερματίζεται, αλλά θα είναι όσο πιο συγκεντρωμένη και ρευστή γίνεται, με όσο το δυνατόν λιγότερη περιφορά των υλικών, εξοικονομώντας τεράστιες ποσότητες ενέργειας και εργασίας, σε σύγκριση με τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται σήμερα. Τα τρόφιμα θα καλλιεργούνται σε τοπικό επίπεδο όπου είναι δυνατόν (κάτι το οποίο θα γίνεται στην πλειοψηφία των περιπτώσεων δεδομένης της ευελιξίας που προσφέρει η κλειστή αγροτική τεχνολογία σήμερα), ενώ οι διαδικασίες της εξόρυξης, της παραγωγής και της διανομής θα είναι λογικά οργανωμένες έτσι ώστε να απαιτείται όσο το δυνατόν λιγότερη εργασία/μεταφορά/αποθηκευτικό χώρο, ενώ θα παράγονται τα *καλύτερα δυνατά προϊόντα. (*Βλέπε πιο κάτω) Με άλλα λόγια, το σύστημα έχει σχεδιαστεί για να μεγιστοποιήσει την αποδοτικότητα και να ελαχιστοποιήσει τα απόβλητα.

4) Μια τάση για “Κατεστημένα”.
Πολύ απλά, τα κατεστημένα εταιρικά/οικονομικά συμφέροντα, έχουν μία έμφυτη τάση για τη διακοπή νέων, κοινωνικά θετικών καινοτομιών, αν αυτές προαναγγέλλουν κάποια απώλεια του μεριδίου αγοράς, του κέρδους και, ως εκ τούτου, της δύναμής τους. Είναι σημαντικό να εξετάσουμε την ίδια τη φύση μιας επιχείρησης και την εγγενή ανάγκη της για αυτό-διαιώνιση. Εάν ένα άτομο ξεκινά μια επιχείρηση, προσλάβει υπαλλήλους, δημιουργήσει μια αγορά και η επιχείρησή του καταστεί κερδοφόρα, αυτό που έχει δημιουργηθεί, εν μέρει, αποτελεί το μέσο επιβίωσης για μια ομάδα ατόμων. Δεδομένου ότι κάθε άτομο στην ομάδα αυτή συνήθως εξαρτάται από την εταιρεία αυτή για το εισόδημά του, δημιουργείται στα άτομα αυτά μια φυσική τάση προστατευτισμού, ενώ οτιδήποτε απειλεί την επιχείρηση, απειλεί επίσης και την ευημερία της ομάδας/ατόμου. Αυτό είναι το οικοδόμημα της νοοτροπίας του “ανταγωνισμού”. Ενώ οι άνθρωποι σκέφτονται τον ελεύθερο ανταγωνισμό ως μια μάχη μεταξύ δύο ή περισσότερων εταιρειών στον συγκεκριμένο κλάδο, συχνά ξεχνούν το άλλο επίπεδο – που είναι ο ανταγωνισμός εις βάρος των νέων καινοτομιών, η υιοθέτηση των οποίων θα καθιστούσε τις εταιρίες αυτές ξεπερασμένες. Ο καλύτερος τρόπος για να επεκταθώ σε αυτό το σημείο είναι απλά δίνοντας ένα παράδειγμα, όπως π.χ. η “συνεργασία” μεταξύ της κυβέρνησης των ΗΠΑ και των μεγάλων εταιριών πετρελαίου, για τον περιορισμό της χρήσης του πλήρως ηλεκτρικού αυτοκινήτου (EV) στις ΗΠΑ. Αυτό το θέμα παρουσιάστηκε και τεκμηριώθηκε επαρκώς στο ντοκιμαντέρ με τίτλο “Ποιος Σκότωσε το Ηλεκτρικό Αυτοκίνητο;”

Το συμπέρασμα εδώ είναι το εξής:
Η ανάγκη διατήρησης του κατεστημένου για χάρη της ευημερίας αυτών που “τα παίρνουν”, οδηγεί σε μια έμφυτη τάση να σταματήσει η πρόοδος.
Μια νέα τεχνολογία που μπορεί να κάνει μια προηγούμενη τεχνολογία παρωχημένη θα βρει αντίσταση εκτός και εάν υπάρχει κάποιος τρόπος για το σύστημα της αγοράς να την απορροφήσει με έναν αργό τρόπο, επιτρέποντας τη μετάβαση για τις εταιρείες (π.χ. η διαιώνιση των “Υβριδικών” αυτοκινήτων στις ΗΠΑ, σε αντίθεση με τα πλήρως ηλεκτρικά, τα οποία θα μπορούσα να υπάρχουν σήμερα, σε αφθονία). Υπάρχουν επίσης πολλά στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ο Οργανισμός Ελέγχου Τροφίμων και Φαρμάκων έχει εμπλακεί στην ευνοιοκρατία/συμπαιγνία με κάποιες φαρμακευτικές εταιρείες, για τον περιορισμό/σταμάτημα της διαθεσιμότητας προηγμένων φαρμάκων που θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν τα ήδη υπάρχοντα/κερδοφόρα.

Σε μια βιώσιμη κοινωνία, δεν θα υπάρχει τίποτα που να συγκρατεί την ανάπτυξη/εφαρμογή σε οτιδήποτε, εφόσον έχει πλήρως δοκιμαστεί. Δεν θα υφίστανται “Κατεστημένοι Θεσμοί”. Οι νέες μέθοδοι θα εφαρμόζονται αμέσως στην κοινωνία, καθώς δεν θα υπάρχει κανένας χρηματοπιστωτικός θεσμός να παρακωλύει την πρόοδο εξ’ αιτίας της ανάγκης του για αυτοσυντήρηση.

5) Μια εγγενής βραχυβιότητα η οποία δημιουργεί προϊόντα κατώτερης ποιότητας, ακριβώς λόγω της ανάγκης να παραμείνει “ανταγωνιστική”.
Αυτό το ελάχιστα αναγνωρισμένο χαρακτηριστικό της παραγωγής αποτελεί άλλο ένα παράδειγμα των αποβλήτων που δημιουργούνται στο σύστημα της αγοράς. Είναι ήδη επιζήμιο το ότι πολλές εταιρείες αντιγράφουν η μία τα προϊόντα της άλλης σε μια προσπάθεια να κάνουν τις παραλλαγές τους πιο ενδιαφέρουσες στο όνομα της δημόσιας κατανάλωσης, αλλά μια πιο σπάταλη πραγματικότητα είναι ότι, λόγω της ανταγωνιστικής βάσης του συστήματος, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι κάθε προϊόν που παράγεται είναι εξ’ αρχής κατώτερης ποιότητας από τη στιγμή που δημιουργήθηκε, λόγω της ανάγκης να μειωθεί το κόστος παραγωγής όσο γίνεται περισσότερο, και έτσι να παραμείνει “ανταγωνιστικό” έναντι ενός άλλου προϊόντος που κάποια άλλη εταιρία έχει παράγει για τον ίδιο λόγο.
Το παλιό γνωμικό της ελεύθερης αγοράς, ότι οι παραγωγοί “δημιουργούν τα καλύτερα δυνατά προϊόντα στις χαμηλότερες δυνατές τιμές” είναι μια περιττή σπάταλη πραγματικότητα και επικίνδυνα παραπλανητική. Είναι αδύνατο για μια εταιρία να χρησιμοποιεί τα καλύτερα υλικά ή διεργασίες, καθώς κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ ακριβό για να διατηρηθεί σε ανταγωνιστική βάση το κόστος. Πολύ απλά δεν μπορούν να κάνουν τη “στρατηγικά βέλτιστη” επιλογή – είναι μαθηματικά αδύνατο. Εάν το έκαναν, κανείς δεν θα αγόραζε το εν λόγω προϊόν, γιατί θα ήταν απρόσιτο λόγω του κόστους που συνδέεται με την υψηλότερη ποιότητα υλικών και μεθόδων. Θυμηθείτε:
Οι άνθρωποι αγοράζουν ό,τι μπορούν να αντέξουν οικονομικά.
Κάθε άνθρωπος σε αυτόν τον πλανήτη έχει ένα συγκεκριμένο όριο αγοραστικής δύναμης στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, έτσι ώστε να συμμετέχει συνεχώς σε έναν αδιάκοπο κύκλο συνεχούς σπατάλης, μέσω της αγοράς κατώτερης ποιότητας προϊόντων, τα οποία όμως είναι προσιτά λόγω χαμηλότερης τιμής.

Σε μια βιώσιμη κοινωνία τα προϊόντα δημιουργούνται για να διαρκούν, με την επέκταση και την ανανέωση ορισμένων αγαθών απευθείας ενσωματωμένες στη φάση του σχεδιασμού καθώς επίσης και την ανακύκλωση στρατηγικά μελετημένη, με σκοπό τον περιορισμό των αποβλήτων. Θα παρατηρήσετε ότι ο όρος “στρατηγικά βέλτιστο” έχει χρησιμοποιηθεί και σε παραπάνω δήλωση. Αυτός ο χαρακτηρισμός σημαίνει ότι τα αγαθά δημιουργούνται ανάλογα με την κατάσταση των πλανητικών πόρων, και με την ποιότητα των υλικών που χρησιμοποιούνται να βασίζεται σε μια εξίσωση, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα σχετικά χαρακτηριστικά, τους ρυθμούς εξάντλησης, τις αρνητικές αλληλεπιδράσεις κ.λ.π. Με άλλα λόγια, δεν θα χρησιμοποιούσαμε τιτάνιο για κάθε θήκη υπολογιστών που παράγεται, μόνο και μόνο επειδή μπορεί να είναι το εμπειρικά “ισχυρότερο” υλικό για αυτή τη δουλειά. Η πρακτική αυτή θα μπορούσε να οδηγήσει σε εξάντληση. Αντίθετα, θα υπάρχει μια διαβάθμιση της ποιότητας του υλικού που θα μπορούσε να υπολογιστεί μέσω της ανάλυσης και πάλι, των σχετικών ιδιοτήτων όπως π.χ. αντίστοιχα υλικά, ποσοστά φυσικής παλαίωσης για το συγκεκριμένο αντικείμενο, στατιστική χρήση στην κοινότητα, κ.λ.π. Αυτές οι ιδιότητες και οι σχέσεις θα μπορούσαν να αξιολογούνται με προγραμματισμό, με την πιο στρατηγικά βιώσιμη λύση υπολογιζόμενη και εξαγόμενη σε πραγματικό χρόνο.

6) Το σύστημα της αγοράς οδηγείται, εν μέρει, από τη σπανιότητα.
Όσο λιγότερο υπάρχει κάτι, τόσο περισσότερα χρήματα μπορούν να δημιουργηθούν σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Αυτό δημιουργεί μια τάση στις εταιρείες να περιορίσουν τη διαθεσιμότητα, άρα αποκλείεται και η αφθονία παραγωγής.
Η δημιουργία αφθονίας απλά αντιτίθεται στην ίδια τη φύση αυτού που δημιουργεί τη ζήτηση.

Τα Αδαμαντωρυχεία Kimberly στην Αφρική, έχουν καταγραφεί στο παρελθόν να καίνε διαμάντια για να διατηρηθούν οι τιμές σε υψηλά επίπεδα. Τα διαμάντια είναι σπάνιοι πόροι και η διαδικασία της δημιουργίας τους χρειάζεται δισεκατομμύρια χρόνια. Αυτό δεν είναι τίποτα άλλο παρά προβληματικό. Ο κόσμος που ζούμε θα έπρεπε να βασίζεται στο ενδιαφέρον να παράγεται αφθονία για τους ανθρώπους όλου του κόσμου, μαζί με τη στρατηγική διατήρησης και εκσυγχρονισμού των μεθόδων που επιτρέπουν την αφθονία. Αυτός είναι ένας βασικός λόγος για τον οποίο εν έτη 2011 υπάρχουν πάνω από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι που λιμοκτονούν στον πλανήτη. Δεν έχει καμία σχέση με την αδυναμία να παραχθούν τρόφιμα, αντίθετα έχει να κάνει με την εγγενή ανάγκη δημιουργίας/διατήρησης έλλειψης για χάρη βραχυπρόθεσμων κερδών.
Αφθονία, αποδοτικότητα και βιωσιμότητα είναι, πολύ απλά, οι εχθροί του κέρδους.
Αυτό ισχύει και για την ποιότητα των αγαθών. Η ιδέα της δημιουργίας ενός προϊόντος που μπορεί να διαρκέσει, ας πούμε, μια ζωή με ελάχιστη επισκευή, αποτελεί ανάθεμα για το σύστημα της αγοράς, διότι μειώνει τους ρυθμούς κατανάλωσης, κάτι το οποίο επιβραδύνει την ανάπτυξη και δημιουργεί συστημικές επιπτώσεις (όπως η μείωση των θέσεων εργασίας, κ.λ.π.).

Το χαρακτηριστικό της σπανιότητας του συστήματος της αγοράς δεν είναι παρά επιζήμιο για τους λόγους αυτούς και εκτός αυτού, δεν εξυπηρετεί ούτε το ρόλο της αποτελεσματικής διαφύλαξης των πόρων, κάτι το οποίο υποστηρίζεται συχνά. Ενώ οι νόμοι της προσφοράς και της ζήτησης υπαγορεύουν ότι όσο λιγότερο υπάρχει κάτι, τόσο περισσότερο θα πρέπει να αποτιμάται (και επομένως λόγω της αύξησης της αξίας του θα περιοριστεί η κατανάλωση, μειώνοντας έτσι την πιθανότητα εξάντλησής του), το κίνητρο για τη δημιουργία ανεπάρκειας, σε συνδυασμό με τα εγγενή βραχυπρόθεσμα οικονομικά οφέλη που προκύπτουν από τις καθοριζόμενες με βάση την ανεπάρκεια τιμές, στερεί από την ιδέα ότι κάτι τέτοιο επιτρέπει τη στρατηγική διατήρηση των αποθεμάτων. Ενδέχεται να μην “ξεμείνουμε” ποτέ από πετρέλαιο, στο σημερινό σύστημα της αγοράς. Αντίθετα, οι τιμές θα αυξηθούν τόσο πολύ ώστε κανείς δεν θα μπορεί να το πληρώσει, ενώ οι εταιρίες που έχουν στην κατοχή τους το υπόλοιπο πετρέλαιο, θα βγάλουν πάρα πολλά χρήματα εξ’ αιτίας της ανεπάρκειας, ανεξάρτητα από τις μακροπρόθεσμες κοινωνικές επιπτώσεις. Με άλλα λόγια, υπολειπόμενοι σπάνιοι πόροι, που υπάρχουν σε τόσο υψηλό οικονομικό κόστος ώστε να περιορίζει την κατανάλωσή τους, δεν πρέπει να συγχέεται με τη συντήρηση τους που είναι λειτουργική και στρατηγική. Αληθινή συντήρηση, η οποία πρέπει να είναι στρατηγική, μπορεί να προέλθει μόνο από την άμεση διαχείριση του συγκεκριμένου πόρου σε σχέση με τις πιο αποδοτικές εφαρμογές του στη βιομηχανία· όχι αυθαίρετα, με βάση τις επιφανειακές σχέσεις των τιμών, απουσία ορθολογικής κατανομής.

Πηγή: Το Πρόβλημα του «Κέρδους»… — RAMNOUSIA

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ο ΚΑΝΕΝΑΣ Καταλληλότερος για Πρωθυπουργός!!! Σαρώνει σε όλες τις Δημοσκοπήσεις.

ΚΑΝΕΝΑΣ πλέον από αυτούς
ΚΑΝΕΝΑΣ Αρχηγός
ΚΑΝΕΝΑΣ μόνος….δυνατά, όλοι μαζί!!

Η βελτίωση της επικρατούσας ζοφερής κατάστασης στη χώρα μας είναι υπόθεση όλων μας.

Αγαπητοί Αγανακτισμένοι και αποφασισμένοι Έλληνες Πολίτες, οργανωθείτε στο Κίνημά σας, στο ΚΑΝΕΝΑ δηλαδή, συμμετέχετε ενεργά στα πολιτικά δρώμενα τις χώρας από τώρα και διατυπώστε τις ιδέες και τις απόψεις σας, ώστε να είμαστε έτοιμοι αύριο μέσα από τα σπλάχνα μας να αναδείξουμε τους πραγματικά Ανιδιοτελείς Ηγέτες οι οποίοι θα καταφέρουν να βγάλουν τη χώρα από τη σημερινή δυσμενή κατάσταση.

Ενεργός Συμμετοχή λοιπόν για να αλλάξουμε δυναμικά τα δρώμενα της χώρας μας.
Μπορείς και εσύ πλέον !!! Μην περιμένεις από το παρόν πολιτικό σύστημα καμιά πρόοδο…

Στείλε μας το μήνυμά σου με την δήλωση συμμετοχής και με τις ιδέες / προτάσεις / συστάσεις σου.

Ο καιρός έφθασε και ο λαός θα πάρει τις τύχες της χώρας μας στα χέρια του !!!
Ο καιρός έφθασε και όλοι μαζί, μαθητές, φοιτητές, άνδρες και γυναίκες των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, απλοί εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, θα αποδομήσουμε την κοινοβουλευτική ασυδοσία / ασυλία / ολιγαρχία / υπεροψία.

Πλήρης Δημοσκόπηση της GPO, την 26-9-2011, για την εκπομπή «Ανατροπή» του Mega.. στο σύνδεσμο:http://www.eklogika.gr/uploads/files/Dimoskopiseis/GPO-Mega26-9-11.pdf

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε